HISTORIA POGOTOWIA OPIEKUŃCZEGO W BIAŁYMSTOKU

 

W 1947 r. powstało pierwsze w Białymstoku Państwowe Pogotowie Opiekuńcze, które początkowo mieścilo się przy ul. Sitarskiej 25. Budynek jednak nie odpowiadał wymogom takiego rodzaju placówki. W wyniku starań władz oświatowych 1 lipca 1955 r. Pogotowie przeniesiono do budynku przy ul. Słonimskiej 8 ( dzisiejszy Dom Dziecka nr 1 ). Była to wydzielona cześć budynku Seminarium Duchownego. Na dole byl sklep spożywczy a w podwórku młyn i piekarnia. Z tego tez względu okna placówki były stałe białe od maki a podwórko wiecznie zajęte przez furmanki i samochody dostawcze. To również nie było wymarzone miejsce dla dzieci. W niedługim czasie w pobliżu Pogotowia wydzierżawiono od prywatnego właściciela opuszczony ogród. Ogrodzono go i wspólnymi silłami, dzieci i personelu, zaśmiecony plac zamieniono w piękny zielony zakątek. W roku szkolnym 1958/59 r. przystąpiono do wykonania planów i kosztorysów budowy nowego budynku. W grudniu 1963 r. Państwowe Pogotowie Opiekuńcze otrzymało nowy budynek przy ul. Orlej 2, w którym do dziś się mieści.

 

1 września 1960 r. przy Państwowym Pogotowiu Opiekuńczym otworzono Szkołe Podstawową nr 30. Organizacja tej szkoły wynikła z potrzeb placówki. Dzieci przebywające w PPO niechętnie uczęszczały do SP nr 10 na terenie miasta. Dzieci te były przeważnie z terenu województwa białostockiego, z różnych wiejskich szkól i adaptacja ich w szkołach białostockich była trudna ze względu na częste różnice poziomów, zwyczajów i krótki okres pobytu w placówce. Organizacja szkoły przy PPO w dużym stopniu przyczyniła się do unormowania pracy uczniów. Dzieci najczęściej zaniedbane i nie wdrożone do systematycznej pracy szkolnej miały warunki do wyrównania zaległości i kontynuowania nauki szkolnej.